برین و درختِ امید

بود نبود یک دخترکی بود به نام برین، که نزدیک کوه با پدر و مادرش زندگی می‌کرد. او یک بزک و یک پشو گک داشت و آنها را همه جا با خود می‌برد. یک روز بهاری، برین با پدرش به درخت‌شانی می‌رود. اطفال بی‌کار سرِ او خنده می‌کنند و می‌خواهند نگذارند کار کند، اما پدرش می‌گوید: «دختر خوبم، وقتی می‌فامی کار خوب انجام می‌تی، به فکر گپ مردم نباش.» برین با بزک و پشو گکش هر روز درختان خوده آب می‌داد و از آن‌ها حفاظت می‌کرد.

یک شب باران شدید بارید و همه جای آب گرفت. همه مردم ترسیدند و فرار کردند. آنگاه صدای برین آمد: «نترسید، از پشتِ مه بیایید تا نجات پیدا کنید!» درختانی که برین کاشته بود، حالا بلند و قوی شده بودند، و مردم بر شاخه‌های آن‌ها سوار شدند تا از سیلاب در امان بمانند. روز بعد، همسایه‌ها از او معذرت خواستند و تخفه دادند. برین روی خوده طرف درختا کرد و گفت: «حتی یک درخت می‌تانه زندگی مردمه نجات بته.»